„— Sformułujmy zatem, moi panowie — ciągnął
Zola — manifest. Wierzymy, że wszelka prawda jest piękna, bez względu na to, jak ohydne posiada oblicze. Przyjmujemy wszystko w naturze bez zastrzeżeń. Wierzymy, że szorstka prawda zawiera w sobie więcej piękna niż najbardziej pociągające kłamstwo, a wszystko, co z ziemią związane — więcej poezji niż wszystkie wytworne salony Paryża razem wzięte. Wierzymy, że ból jest dobry, ponieważ płynie z najgłębszych pokładów duszy, wierzymy, że płeć jest piękna, choćby się objawiała w dziewczynie ulicznej i alfonsie. Przenosimy charakter ponad brzydotę, ból ponad lalkowatość, a twardą, okrutną rzeczywistość ponad całe bogactwo Francji. Przyjmujemy życie w całości, bez moralnych osądów. Uważamy dziewczynę uliczną za tak samo dobrą jak hrabina, dozorcę domu cenimy na równi z generałem, chłopa na równi z ministrem, albowiem oni wszyscy mają miejsce na ziemi i są wpleceni we wzorzystą tkaninę życia.
—W górę kielichy! — wykrzyknął ToulouseLautrec. — Pijemy za amoralność i kult brzydoty! Oby ona upiększyła i odnowiła świat!
— Bzdura — powiedział Cezanne.
— Piramidalna bzdura — dodał Seurat.
Z początkiem czerwca Theo i Vincent przenieśli się do nowego mieszkania rue Lepie 54 na Montmartre. Dom stał niedaleko od ich dotychczasowego mieszkania przy rue Laval. Wystarczało przejść rue Montmartre obok paru bloków do bulwaru Clichy, potem iść w górę krętą rue Lepie poza Moulin de La Galette, aby dojść do części Butte o charakterze niemal wiejskim.“(8)