„Dowódcy widać to samo przyszło na myśl, bó natychmiast zakończył przegląd, wydając rozkaz jak najszybszego opuszczenia koszar i odskoku do wyznaczonych uprzednio rejonów rozproszenia pod Łuckiem.
Moja kompania stanęła w niewielkiej wiosce, oddalonej o 4 kilometry od miasta. Czołgi zamaskowano w sadach, załogi zakwaterowano w chałupach.
Jeszcze tego samego dnia, około dwudziestej drugiej, dotarła do nas radosna wiadomość — Wielka Brytania i Francja wypowiedziały Niemcom wojnę!
Wybuch entuzjazmu wśród wojska i cywilnej ludności. Gromkie wiwaty na cześć zachodnich sojuszników, a przede wszystkim ogromna ulga i odprężenie. Teraz wojna nie potrwa dłużej niż kilka tygodni. Potężna flota brytyjska wedrze się na Bałtyk i wspólnie z naszą sparaliżuje drogę morską z Niemiec do Prus Wschodnich. Opierając się o słynną linię Maginota, owiane legendą armie francuskie przełamią umocnienia linii Zygfryda i, wspierane lotnictwem bombowym własnym i brytyjskim, wleją się w głąb Rzeszy. Tak oto Hitlerowi, bitemu w tym samym czasie bezlitośnie na wschodzie przez Polaków, pozostanie tylko jedno wyjście — prosić o pokój.
Na tę intencję wysuszyłem z gospodarzem butelkę jakowegoś trunku domowej roboty i pełen najlepszych myśli ułożyłem się do snu.“(4)