„inaugurowany na powojennych ruinach sopockiego kasyna gry Festiwal Sztuk Plastycznych trwa już trzeci dziesiątek lat — jest instytucją, dorocznym przeglądem, twórczą konfrontacją sztuki polskiej i światowej.
Wracając do Zbrojowni to ma ona „dni otwartych drzwi" — zazwyczaj w przeddzień żakowskich juwenaliów zwanych w Gdańsku Neptunaliami, kiedy kroją się najbarwniejsze kostiumy ulicznych korowodów i najwymyślniejsze scenografie karnawałowych maskarad. Ale dostać się na bal gdańskich plastyków jest także sztuką.
Tragikomedie
ierwszym teatrem Wybrzeża był Dominik — jarmarczny ludowy festyn, na którym można było nabyć glinianą piszczałkę za kilka groszy, ale i zawrzeć umowę handlową wartą międzynarodowych targów, można było zadowolić się dowcipem cyrkowego błazna, ale i przeżyć dramat Hamleta. Ponieważ dzieckiem będąc bywałem na ostatnich gdańskich Dominikach, pozwólcie, że wspomnę ich wesołe dzieje.
Czwartego sierpnia, w dniu Dominika, punktualnie o godzinie dwunastej wszystkie dzwony Gdańska obwieszczały uroczyste jego otwarcie. Roześmiany kolorowy tłum przelewał się strojnymi ulicami płynąc ku targowym placom. Miodem pachnące stragany toruńskich pierników witały gości. A dalej — czego serce zapragnie bursztynowe korale i odpustowe zabawki, kaszubska ceramika i czeskie szkło, francuskie jedwabie i angielskie sukna, rosyjskie futra i wschodnie dywany, żaglowe płótna i zamorskie korzenie, cygańskie garnki i gdańska wódka. Neonów co prawda wtedy jeszcze nie było, ale wieczorem zapalały się setki świateł i tysiące lampionów. W błyskach cekinów wirowały karuzele, a czarnoksiężnicy wabili na magiczny program. Kto nie znalazł miejsca w gospodzie, szedł nad Wisłę prześpiewać noc przy flisaczym ognisku...“(13)