„nej interpretacji od dawna określiła klinicznie przydatne kryteria choroby nowotworowej, wykorzystała szereg poznanych uwarunkowań, nadała im pewną interpretację. Jednak pomimo olbrzymich wysiłków teoretycznych nie udawało się w sposób jednoznaczny wyjaśnić istoty, a tym samym wszelkich przejawów, samotworzenia w sposób zadowalający nie tylko lekarzy praktyków, ale przede wszystkim teoretyków. Zrozumienie podstawowego twierdzenia mówiącego, że rak jest biologiczną strukturą dysypatywną, może być nadal trudne. Bowiem wielu ludzi doskonale obeznanych z fizyką i chemią, czy wreszcie biologią, a nawet pracujących w dziedzinach użytecznych dla poznania istoty nowotworowej, nigdy nie zetknęło się z tym procesem bezpośrednio jako praktykujący lekarze. Stąd dla zbyt wielu badaczy pojęcia „rak", „nowotwór" i „guz" — stanowią zmienne na tyle zrozumiałe, na ile zrozumiałe są one w ogólnoludzkim, powszechnym odczuciu. Podobnie fizyka, przez długie lata nie mogła jednoznacznie ocenić stanów dalekich od równowagi. Historia ostatecznego sformułowania II zasady termodynamiki jest tego oczywistym dowodem. Wskazanie i uzasadnienie, że struktury dysypatywne organizują się samorzutnie w stanach dalekich od równowagi wzbogaciło wiedzę fizyczną, a tym samym przyczyniło się do zrozumienia wielu zjawisk w chemii, biologii, medycynie, naukach społecznych i wreszcie w ekologii.“(6)