„Pitou zaraz po zamieszkaniu u ciotki, która była głównie zajęta zastanawianiem się nad tym, jak najlepiej wyeksploatować swego bratanka, znów znalazł się wśród swoich ulubionych lasów, gdzie, dzięki zbliżonym warunkom lokalnym, mógł prowadzić ^ VillersCotterets prawie taki sam tryb życia, jak dawniej w Haramont.
Inspekcja dokonana przezeń w najbliższym promieniu przekonała go, że najlepsze mokradła znajdowały się wzdłuż dróg wiodących do Dampleux, do Compiegne i Vivieres, a terenami najbardziej obfitującymi w zwierzynę były okolice BruyereauxLoups.
Po tych zwiadach Pitou powziął odpowiednie decyzje.
Rzeczą najłatwiejszą do zdobycia i przy tym nie pociągającą za sobą żadnych wydatków było zaopatrzenie się w lep i lepkie gałązki. Lsp przyrządzało się ze zmielonej kory jałowca, rozcieńczonej wrzątkiem. O ile zaś chodzi o nadające się na sidła, pokryte lepem gałązki, to rosły one tysiącami na okolicznych brzozach. Nie wtajemniczając w to nikogo, Pitou uzbierał z tysiąc takich witek oraz garnek pełen najprzedniejszego lepu, po czym pewnego pięknego dnia wziął u piekarza na rachunek ciotki czterofuntowy bochenek chleba, o świcie opuścił dom i spędziwszy cały dzień poza nim, wrócił dopiero późną nocą. Tego rodzaju decyzja nie była zresztą przezeń powzięta bez zastanowienia się nad jej skutkami. Pitou bowiem przewidział, że wywoła ona istną burzę. Nie rozporządzając co prawda rozumem Sokratesa, Pitou znał jednak równie dobrze humorki swej ciotki Angeliki, jak znakomity nauczyciel Alcybiadesa grymasy swej małżonki, Ksantypy.“(12)