„Pod koniec wieczoru, gdy goście zaczęli się żegnać, wszyscy składali gratulacje pannie Eckhart oraz jej matce. Stara pani Eckhart spędziła cały wieczór przy drzwiach. Siedziała przy pannie Snowdie i wraz z nią witała wchodzących gości. Miała na sobie także ciemną suknię, ale z wzorzystego materiału w małe gałązki. Otoczona roześmianymi i rozszczebiotanymi matkami i rozdokazywanymi teraz dziećmi siedziała więc i tylko mrugała oczami, jak zadowolone niemowlę, które wywieziono na świeże powietrze. Pod życzliwym okiem panny Snowdie trwała na posterunku, ułożyw szy usta w nieruchomy uśmiech. Pozwalała się oglądać, a pod koniec wieczoru składać sobie gratulacje.
Panna Eckhart przyciskała do piersi żegnające się z nią uczennice i torując sobie drogę pomiędzy koszami kwiatów i oklapłymi nagle wachlarzami matek, wołała — Virgie Rainey! Virgie Rainey! — Zaraz potem spoglądała życzliwym okiem na najmniejsze i najsenniejsze z dzieci którego repertuar ograniczał się na razie dc a tworu pod tytułem Swawolne kocięta. Wszystkie uczennice korzystały dziś z tych łask, jakie były zazwyczaj jedynie udziałem Virgie. Na odchodnym panna Eckhart chwytała je w ramiona, przemawiała do nich po niemiecku i przyciskała do swojego łona. Noc była bezwietrzna i upalna, a poplamiona suknia panny Eckhart tak przesiąknięta wilgocią, jakby stara nauczycielka właśnie przybiegła z daleka.“(7)