„tylko pani Rubenowej, gdy ta prosiła o Czajków skiego, ponieważ była nerwową i bogatą osobą. Ale panna dEspard prosiła o Sibeliusa, choć była zdrową i biedną. Szatańska dziewczyna, lecz co ona pojmowała ze Sibeliusa! Czy nie mamy raczej poprosić pana Selmera Eydego, aby nam zagrał według własnej chęci zapytała jakaś zgorszona stara panna. Tak, tak, rzekli i inni. I poczęli szeptać o tem półgłosem. Ale wszyscy przecie rozumieli, czemu to panna dEspard prosiła o Sibeliusa dlatego, że siedziała na sofie obok Finlandczyka, jej kawalera, arystokraty o starem nazwisku Fleming, jemu to chciała wykazać uprzejmość.
Szatańska dziewczyna z tej dEspard! Po muzyce wybiła odpowiednia pora do udania się na spoczynek, ale panna dEspard wyszła. Wyszła nawet nie sama, lecz pociągnęła za sobą Finlandczyka Fleminga, któremu, jako piersiowo choremu, wzbroniono przebywać na chłodnem powietrzu wieczora. Wyszli oboje i spojrzeli na przepowiednię pogody, znajdującą się w skrzynce o szklanych drzwiczkach, o ile dojrzeć mogli w zmroku, — był to trójkąt pogoda sucha.
— Tak, ale jest zimno, — rzekł p. Fleming i podniósł do góry kołnierz paltota.
Panna odparła, że trzeba tylko przyśpieszyć nieco kroku. Ona sama śmiesznie lekko jest ubrana i nic nie ma dokoła #zyi.“(14)